| MEHMET AKİF ERSOY BÜLBÜL ŞİİRİNİ NASIL YAZDI? |
|
8 Temmuz 1920’de Ankara üzerine saldırıya hazırlanan Yunan kuvvetleri, Bursa’ya girmişlerdi. Burada geçen olaylar Türk milli mücadele tarihinin en acı ve en hazin olaylarını teşkil eder. Bursa’ya giren Yunan ordusunda teğmen olan başvekilleri Venizelos’un oğlu Sofokles (ki daha sonraları başbakan olarak ülkemizi ziyaret etmiştir) doğruca Osmanlı devletinin kurucusu olan Osman Gazi’nin türbesine girmiştir. Orada sandukaya ayağını dayayarak çektirdiği fotoğrafı dünya basınında yayınlanmıştır. - “Kalk koca Türk!.. Senden ırkımın intikamını almaya geldim. Bak kurduğun devlet parça parça oldu. Bursa’yı eski sahibine iade ettik. Zelil neslin şimdi elimizde bir köle durumunda bulunuyor. Kalk!.. Seni bir kere daha öldüreyim de ırkımın intikamını alayım!..”  8 Temmuz 1920- Yunan Birlikleri Bursa'ya Giriyor
Bir
müddet türbenin içinde kılıcını sallayarak dolaştıktan sonra zafer kazanmış
bir kumandan havasına bürünen Venizelos’un oğlu, ayağını sandukanın üzerine
koyup kılıcına dayanarak fotoğrafçıya şöyle seslenmişti : “ Çek bakalım bir
Bursa hatırası…”  Bu haberler Türk basınında da yankı buluyordu. Bütün ülke kan ağlıyordu. Artık Yunan orduları Ankara üzerine saldırıya geçmişlerdi. Şehirlerimiz birer birer el değiştiriyordu. Ordularımız ve ordu birliklerimiz son savunma hatlarını teşkil edecek Sakarya’nın doğusuna çekilmeye başlamışlardı. Yunan yanlısı Batı basınında hemen her gün manşetten verilen savaş haberleri ile bütün dünyanın gözleri Ankara önlerine çevrilmişti. Bu acı olayların haberi bütün vatan sathında bir alev dalgası gibi dolaştığı sıralarda Ankara’da TBMM’de Burdur mebusu olarak vazifesine devam eden Mehmet Akif Bülbül adlı şiirini bu kederli ortamda bir gece içinde tamamlar. Akif’in yanında bulunan ve bu şiir yazılırken çekilen çileleri sonraları yayınlanan hatıralarında çarpıcı bir şekilde nakleden oğlu Emin Ersoy, Mehmet Akif’in bütün gece hem ağladığını hem de yazdığını söyler. İşte Bülbül adlı şiir: Eşin var, aşiyanın var, baharın var, ki beklerdin; Kıyametler koparmak neydi ey bülbül, nedir derdin? O Zümrüt tahta kondun, bir semavi saltanat kurdun; Cihanın yurdu hep çiğnense, çiğnenmez senin yurdun, Bugün bir yemyeşil vadi, yarın bir kıpkızıl Gülşen, Gezersin, hanümanın şen, için şen, kâinatın şen. Hazansız bir zemin isterse, şayet ruh-i ser-bazı, Ufuklar, bu’d-i mutlaklar bütün mahkûm-i pervazın. Değil bir kayda sığmazsın, kanatlandın mı, eb’ada; Hayatın en muhayyel gayedir ahrara dünyada, Neden öyleyse matemlerle eyyamın perişandır? Niçin bir damlacık göğsünde bir umman huruşandır? Hayır, matem senin hakkın değil… Matem benim hakkım; Asırlar var ki, aydınlık nedir, hiç bilmez afakım! Teselliden nasibim yok, hazan ağlar baharımda; Bugün bir hanımansız serseriyim öz diyarımda! Ne hüsrandır ki: Şark’ın ben vefasız, kansız evladı, Serapa Garba çiğnettim de çıktım hak-i ecdadı! Hayalimden geçerken şimdi, fikrim herc-ü merc oldu, Selahaddin-i Eyyubi’lerin, Fatih’lerin yurdu. Ne zillettir ki: nakus inlesin beyninde Osman’ın; Ezan sussun, fezalardan silinsin yâdı Mevla’nın! Ne hicrandır ki: en şevketli bir mazi serap olsun; O kudretler, o satvetler harap olsun, türap olsun! Çökük bir kubbe kalsın mabedinden Yıldırım Han’ın; Şenaatlerle çiğnensin muazzam kabri Orhan’ın! Ne haybettir ki: vahdet-gahı dinin devrilip, taş taş, Sürünsün şimdi milyonlarca me’vasız kalan dindaş! Yıkılmış hanımanlar yerde işkenceler altında kıvransın; Serilmiş gövdeler, binlerce, yüz binlerce doğransın! Dolaşsın, sonra, İslam’ın harem-gahında na-mahrem… Benim hakkım, sus ey bülbül, senin hakkın değil matem! |